De avonturen van een winkeldame – Deel 2

Het is vakantie en dat betekent dat het weer tijd is geworden voor een vakantiejob. Mijn werk in de winkel is best wel leuk, maar meestal heb ik wel erg veel te vertellen als ik thuiskom. Daarom neem ik jullie de komende weken even mee. Elke week zal je hier een nieuw verhaal kunnen lezen.

Deel 2

Vermoeid zat ik opnieuw achter de kassa. Intussen tolden alle cijfertjes al hevig voor mijn ogen. 13 euro of 30 euro; mijn hersenen lijken soms niet meer te vatten dat er wel degelijk een groot verschil is tussen beide getalletjes. Concentreer je, sprak ik mezelf toe. Al leek dat woord nu net geen onderdeel meer te zijn van mijn uitgebreide woordenschat.
Op automatische piloot rekende ik af met de hele rij zuchtende mensen, tot ik plots opschrok van een bulderende zware mannenstem. ‘Wat een schande dat niemand mij hier komt helpen!’ Het gebrom steeg op. Het was een vrouw.
Ik zette mijn klantvriendelijk stemmetje op en zei: ‘Hoe bedoelt u mevrouw? U kan het me gerust nu vragen.’
Opnieuw het gebrul zonder ook maar een vorm van articulatie. Het hoofd bewoog haast niet en de mond leek enkel langs de zijkanten te kunnen opengaan waardoor klanken als /aa/ en /oo/ er haast niet uitkwamen. Gelukkig heb ik nog een goed gehoor waardoor ik de belangrijkste woorden eruit kon filteren.
‘..sta..halfuur…niemand komt.’, maakte ik op uit wat ze verder dirigeerde. Ze wees naar het rek met shampoos dus waarschijnlijk wist ze niet goed welke shampoo je kon gebruiken bij noodgevallen. Geloof me, in zo’n geval heb je niet eens shampoo nodig. Gewoon even al het vuil eruit spoelen en daarna kan je met een gepast product aan de slag. Maar goed, de bulderende vrouw dacht waarschijnlijk dat ze zich in een of andere luxueuze zaak bevond waar je slechts voor twee euro professioneel geholpen werd. Maar uiteraard staan wij als verkoopsters altijd paraat om eventuele prangende vragen van klanten te beantwoorden, dus zei ik: ‘Wil je dat ik er even iemand bijroep?’
‘Jij!!’ En ze wees met de grootste kracht die ze in zich had naar mij.
‘Sorry mevrouw, maar ik mag echt niet weg van mijn kassa. Ik roep iemand voor jou.’ Ik riep er mijn collega bij, maar nee mevrouw vond het niet meer nodig. Ze zou wel in een andere en betere winkel haar shampoo halen. Stilletjes vroeg ik me af hoe lang ze al aan haar zoektocht bezig was. Heel lang, dacht ik.

Opgelucht haalde ik adem en scande intussen de producten van de volgende klant. Wanneer ik zag dat er geen prijskaartje aan een van de attributen hing, haalde ik eens adem en riep opnieuw mijn collega. Intussen werd de rij maar weer eens opgehouden en leek iedereen met de seconde meer moeite te hebben om op de benen te blijven staan. Wat overigens ook heel erg vermoeiend is… Toen mijn collega uiteindelijk terugkwam en me de prijs vertelde, verklaarde de vrouw doodleuk: ‘Laat maar, ik neem het niet mee.’
Met mijn vriendelijkste glimlach knikte ik. Wat een dag, wat een dag.

Lees hier deel 1.
(Visited 48 times, 1 visits today)

Céline

Ik ben Céline, 21 jaar en logopediste. Op celineschrijft.be verschijnen voornamelijk reviews van beautyproducten en boeken, maar ook een lifestyle artikel komt aan bod!