De avonturen van een winkeldame – Deel 1

Het is vakantie en dat betekent dat het weer tijd is geworden voor een vakantiejob. Mijn werk in de winkel is best wel leuk, maar meestal heb ik wel erg veel te vertellen als ik thuiskom. Daarom neem ik jullie de komende weken even mee. Elke week zal je hier een nieuw verhaal kunnen lezen.

Deel 1
Ik zat achter de kassa. Zoals gewoonlijk was het heel erg druk en had ik eigenlijk vier handen nodig, maar jammer genoeg heb ik er vandaag de dag nog steeds twee. Onder de boze blikken van alle ongeduldige mensen scande ik de producten. Ik drukte op het belletje om een collega aan te sporen een andere kassa te openen. Toen het wel erg lang leek te duren, ging ik op mijn tenen staan op een overzicht te krijgen over de winkel (gelukkig ben ik redelijk groot). Toen ik nog net een plukje haar boven vijftien kartonnen dozen zag komen, wist ik dat ik het alleen zou moeten doen. En die boze blikken werden alsmaar erger en erger.
“Bedankt, fijne dag nog” Voor de miljoenste keer zei ik het zinnetje tegen de zoveelste klant die het niet nodig vond daarop te antwoorden. In gedachten hoopte ik nog dat hij zou worden opgehouden door het alarm aan de ingang, maar helaas. De volgende klant dan maar. Een oude dame met grijze lokken keek me aan alsof ik het eerste menselijke wezen was dat ze ooit gezien had. Haar lippen waren zo te zien spoorloos, dus ik wist niet zeker of ze wel haar mond zou kunnen opendoen. Ik werd er zelfs een beetje bang van. Toen ze ook nog haar borstelige wenkbrauwen optrok, kreeg ik helemaal de kriebels. Snel afhandelen was de boodschap.
“14 euro 98 alsjeblieft” Ik zei het met mijn meest sympathieke glimlach (mondhoeken hoog opgetrokken zonder de tanden te laten zien).
Ze stak me drie briefjes van vijf euro toe en ik gaf haar het wisselgeld terug.
“Bedankt, fijne dag nog” Ik zei het puur uit gewoonte want ik wist dat ze de moeite niet zou doen haar mond te openen (ik wist trouwens nog steeds niet of ze dat wel kon). Onmiddellijk ging ik verder met de volgende klant want het was nog steeds erg druk. Helemaal in beslag genomen door de vijfendertig potjes kattenvoeding die ik over de scanner moest halen, schrok ik plots op toen een hand me tegen de arm tikte. De vrouw zonder lippen stond opnieuw voor me.
“Wat is dit?” , vroeg ze met een stem die meer op die van een man leek. Praten kon ze blijkbaar wel, al vond ik de beweging wel zeer vreemd zonder lippen.
Ik keek naar het muntje van 1 cent dat ze me voorhield. “Het lijkt erop dat dit 1 cent is, mevrouw”, antwoordde ik beleefd.
Met een arrogantie van hier tot weet ik veel waar, duwde ze haar kasticket onder mijn neus. “Je gaf me maar 1 cent, terwijl hier toch duidelijk geschreven staat dat ik 2 cent moest teruggekregen hebben.”
Inderdaad, ik had een klein foutje gemaakt. “Excuseer mevrouw, ik geef je zo dadelijk nog een cent”, zei ik met een kalmte die ik nog nooit eerder gevoeld had.
“Zo dadelijk??”, riep ze voor de hele winkel, “Ik wil het NU!”
Even dacht ik dat ze ter plekke zou beginnen springen als een peuter van twee jaar, maar daar bleef ik nog net van gespaard.
“Natuurlijk mevrouw, maar ik moet eerst even met deze mensen afrekenen want ik kan de kassa niet zomaar openen.” Standaardprocedure. Nu begon ik toch wel geïrriteerd te raken. Mijn wangen liepen al rood aan wat betekent dat ik niet ver verwijderd was van mijn ontplofmodus.
“Denk je dat ik zomaar even kan wachten omdat jij hier net een fout gemaakt hebt?”, riep ze opnieuw tegen me. Intussen stond de hele winkel al naar haar te kijken.
Ik begrijp dat mensen graag correct hun geld terugkrijgen, maar me daarom liploos aanvallen, gaat wel erg ver.
Met sleutels van een Jaguar tikte ze nerveus op de toonbank. Die 1 cent had ze toch wel erg hard nodig. 
Nadat ik de andere klant had afgerekend, gaf ik haar (nog steeds uitermate vriendelijk) het stukje van 1 cent. Zonder ook nog maar een woord te zeggen, draaide ze zich om en stapte naar buiten onder ieders toezicht. Even later zag ik haar op de voorbijrijdende bus zitten. Misschien stonden de banden van haar Jaguar plat?

Follow on BloglovinFollow my blog on Bloglovin

(Visited 39 times, 1 visits today)

Céline

Ik ben Céline, 21 jaar en logopediste. Op celineschrijft.be verschijnen voornamelijk reviews van beautyproducten en boeken, maar ook een lifestyle artikel komt aan bod!

6 Comments

  1. Hilarisch! Jammer dat er zoveel mensen geïrriteerd raken aan de kassa’s (hoewel ik me hier soms ook schuldig aan maak). Nog veel succes en sterke!

  2. Leuk om te lezen, maar ik kan me voorstellen dat het minder aangenaam was om mee te maken. Ik ben zo iemand die terug binnen gaat in de winkel wanneer ze me te veel hebben teruggegeven. Iedereen kan zich eens vergissen, al helemaal wanneer er zoveel mensen op je aan het wachten zijn. Ik snap echt niet waarom iemand daar zo lelijk over moet doen, terwijl ze ook rustig een minuutje langer had kunnen wachten.

  3. Snap ik ook niet, maar goed laat ik het interpreteren als een oefening om mijn geduld te trainen.

Comments are closed.