Column: mijn leesdip



Er zijn zo van die momenten waarop je erg veel tijd hebt om te lezen. Zo’n momenten waarop je eigenlijk helemaal niets anders kan doen. Behalve dan… je benen strekken, plooien, strekken, plooien. Met de afstandsbediening van je bed prutsen tot die het uiteindelijk voor gezien houdt en weigert te werken. Je zet je eens recht, duwt dan op het knopje om je benen iets hoger te tillen en uiteindelijk zit je goed. Voor die vijf minuten dan, want je rug klaagt dat je te recht zit. Iets platter dan maar en misschien het uiteinde wat hoger. Ja zo. Even tv kijken. Nee hoor, daar lig je dan net weer iets te plat voor. Uiteindelijk kom je met veel gebrom uit je bed gekropen en ga je voor de vijventwintigste keer dat uur naar het toilet. 

Mocht je het nog niet weten: ik heb het over een ziekenhuis. Dat zou namelijk toch dé plek zijn waar je eeuwen tijd hebt om te lezen. Toen ik dus niet meer in elkaar gekruld lag van de pijn gaf ik mijn mama de opdracht zo veel mogelijk boeken mee te brengen. En de Flair niet te vergeten. Ik zou al mijn recensie-exemplaren in een dag verslinden en mijn favoriete magazines zouden eruit zien als een grote ezelsoor. Ik zette me recht in mijn bed, sloeg mijn boek open en begon te lezen. 

Hoofdpijn. Te kleine letters. Aw, mijn teen in de verkeerde positie. Ow, oppassen met die bekabeling aan de paal. Uiteindelijk sloeg ik mijn boek met een enorme zucht dicht. Het lukte me niet om te lezen. Zo kwam het dus dat ik in een leesdip terecht kwam. Je hebt een leesdip en je hebt een leesdip. Bij mij ging het om die laatste. Zie het als: ik wil wel, maar het lukt me helemaal niet. Twee weken heeft het geduurd vooraleer ik weer uit mijn dipje gekropen kwam. Even had ik gevreesd een boekenfobie te krijgen. Gelukkig blijft die nog steeds beperkt tot spinnen.

(Visited 39 times, 1 visits today)

Céline

Ik ben Céline, 21 jaar en logopediste. Op celineschrijft.be verschijnen voornamelijk reviews van beautyproducten en boeken, maar ook een lifestyle artikel komt aan bod!

4 Comments

  1. Dit is heel herkenbaar. Bij elk verblijf in het ziekenhuis nam ik een hele stapel leesvoer mee, om uiteindelijk aan niet veel meer toe te komen dan wat lusteloos bladeren in een tijdschrift. Ik hoop dat je je snel weer beter voelt en opnieuw kan wegduiken in een boek.

Comments are closed.