Column: mijn fiets en een hoop vissen

Zelf heb ik nog nooit gevist. Als je de ontelbare keren op de kermis niet meetelt natuurlijk. Maar daar gaat het dan eerder om eendjes terwijl ik het nu over echte vissen wil hebben. Ik ben namelijk een echte dierenvriend en vond het dan ook altijd vreselijk om die lieve, gladde visjes met een haak door hun lip te moeten zien. Alsof hun lipjes uit karton bestaan die je zomaar kan doorprikken. Zielig.

Nu het weer wel wat weg heeft van een zomer op een laag pitje leek het me ideaal om mijn fiets weer boven te halen (jaja, mijn eerste voornemen om aan mijn conditie te werken, gaat hier maar liefst van start). Ik woon niet zo heel ver van een immens natuurpark (lees: een kleine visvijver en een paar struiken) dus dat leek me wel haalbaar om met de fiets te doen. Wanneer ik uitgedroogd zou zijn halverwege de weg kon ik altijd nog terugkeren. Maar dat hoefde dus helemaal niet, want het lukte me om zonder al te veel gepuf bij de vijver aan te komen. 
Het was er muisstil. Logisch, anders bijten de vissen niet. Toen ik dus een secondenlange niesbui kreeg (nja hooikoorts…) waren de vissers daar niet al te blij mee (licht understatement). Maar ho, het was wel hun eigen dikke fout dat geen enkele vis zijn (of haar) mondje aan GodMagWetenWatErAanDieVishengelHangt vasthing. Dacht ik mij daar even ontspannen op mijn badhanddoek te plaatsen in het zonnetje. Vergeet het. 
‘Ik zeg dat ik hier wel karpers mag opvissen’ tot ‘mijn boot jaagt die vissen helemaal niet weg’. Twee vissers die in discussie treedden. Zomaar. Uit het niets. Misschien met de aanleiding dat de ene visser alle vissen opviste (wat een heuse tongbreker) waardoor de andere jaloers werd. Even dacht ik dat ze mekaar in het water zouden duwen en met de vishengel weer zouden opvissen, maar zo ver kwam het gelukkig niet. Dat denk ik toch, want het einde van de show heb ik gemist. Ik ben er stilletjes vanonder gemuisd. Hoewel een schot van een oorlogskanon nog niet boven de discussie van de vissers zou kunnen uitkomen. 
Het fietstochtje naar de visvijver was dus niet zo ontspannen als ik gehoopt had. Gelukkig kwam ik weer heelhuids thuis. Klein detail: ik was een héél klein beetje buiten adem. Mijn conditie is toch nog niet wat het zou moeten zijn…

<Follow on BloglovinFollow my blog on Bloglovin

(Visited 72 times, 1 visits today)

Céline

Ik ben Céline, 21 jaar en logopediste. Op celineschrijft.be verschijnen voornamelijk reviews van beautyproducten en boeken, maar ook een lifestyle artikel komt aan bod!

2 Comments

  1. Haha, een grappige column! Wat is vissen toch een trieste hobby. Voor de vissen, en ook voor de vissers blijkbaar.

Comments are closed.