Column | Dag van de Stommeling

DSC_0057_Fotor

Ik zit vaker dan geliefd op de trein. Ik hou niet zo van dat dichte contact met zweterige geuren wanneer ik buiten mijn pizza kan opwarmen. Toch muis ik er niet vanonder en word ik eraan blootgesteld. Die ene keer ging het wel erg ver.

Je hebt zo van die dagen dat het lijkt alsof je uitverkoren bent tot Stommeling van de Dag. Nu hou ik wel van een exclusieve titel, maar deze staat niet zo hoog in mijn favorietenlijstje. Toch had ik zo’n dag. Het leek een doodnormale dinsdag. De temperatuur steeg. Ik had mijn topje aangetrokken en een dikke laag zonnecrème aangebracht. Je weet maar nooit dat die ene aula plots een openschuifbaar dak heeft… Ik stapte de bus op en ja hoor daar had je het al. Geen enkel zitje was nog vrij. Dat was toch wat ik op het eerste zicht merkte. Ik had mijn bril niet op en moest dus beroep doen op mijn inzoomtalenten. Ha Ha gesnapt! De subtielerd plaatste mooi zijn boekentasje naast hem op de stoel, maar dan kende hij me duidelijk nog niet. Ik ging beleefd naast hem staan en keek het boekentasje indringend aan. Hij snapte de hint al vrij snel. Dat had handig geweest mocht het nu niet zijn dat ik me tussen hem en het stoeltje moest wringen. Ik belandde – bijna- pardoes(!) op de schoot van de jongeman. Hij kon duidelijk zijn lachen niet voor zichzelf houden want daar zag ik plots een ontblote tand. Ik kleefde me als het ware tegen het venster en hoopte vurig dat hij eerder zou afstappen dan ik. Dat deed hij niet…

De schooldag had ik overleefd en de aula had spijtig genoeg wel een dak. Gevolg: ik kwam buiten gelopen en het voelde alsof ik ergens op een tropisch eiland was beland. Zonder palmbomen dan. Met industriële grijze gebouwen. En kauwgum aan mijn nieuwe sandaal. Dank je, hoor. Even later kwam ik, klevend aan bijna elke tegel, toe aan de bushalte. Een nieuwe exotisch warme rit stond voor de boeg. Helemaal top want nu was er echt geen zitplaats. Mensen stonden tegen elkaar aan alsof ze allemaal met een nylondraadje verweven waren. Ik ging me er beslist niet tussen stellen. Helaas hadden alle andere bussen net dan miljoenen minuten vertraging. De buschauffeur keek me uitnodigend aan. Ik keek nog even naar de mierennest in de bus, maar besloot toen toch op te stappen. De chauffeur leek dankbaar. Die arme man had wellicht een vertraging van een dikke minuut opgelopen door mijn getreuzel. Ik kwam terecht naast een twee meter lange man met een arm die bijna even breed was als mijn buikomtrek. Zijn elleboog had ik netjes tegen mijn neus gedrukt gekregen, met als gevolg: een vol uitzicht op de okselholte. Niet erg aangenaam. Ik moest me verplaatsen. Net op dat moment besloot de chauffeur dat het wel eens tijd werd om vol op zijn rem te gaan staan. Dat had ik even niet in mijn planning ingecalculeerd. Vliegend op mijn doelwit voelde ik me wit wegtrekken. Die man wist echt niet wat hem overkwam…

Heb jij ook zo van die dagen?

(Visited 56 times, 1 visits today)

Céline

Ik ben Céline, 21 jaar en logopediste. Op celineschrijft.be verschijnen voornamelijk reviews van beautyproducten en boeken, maar ook een lifestyle artikel komt aan bod!

2 Comments

Comments are closed.